Met mijn rug tegen de muur

Tijdens mijn vakantie verdwenen de rugklachten, mede dankzij een oxazepammetje iedere nacht. Een paar dagen na thuiskomst kwamen ze al weer terug. De ene dag wat erger dan de andere, vaak net genoeg aanwezig om het flink irritant te maken. 

Laatst had ik weer een afspraak met mijn therapeut (Mensendieck). Daar zijn de woorden gevallen die ik ergens al wel wist. Mijn rugklachten zijn chronisch. Wat niet inhoudt dat het niet meer over zal gaan, maar serieus hardnekkig is. En het zou me helpen als ik dit leer te accepteren. 

Dit doet meer met me dan ik had verwacht. Vooral het oneerlijke aspect blijft hangen. 

Het klopt wel dat als ik er mentaal niet meer zo tegen vecht en de aandacht op vestig, dat het beter gaat. Maar hoe doe je dat als je rug stijf en stram voelt, ook als je zit of ligt? Die cirkel doorbreken is ontzettend lastig. 

Leren accepteren dat je dagelijks pijn hebt is moeilijk. Zeker als je weet dat het ook anders kan. Afleiding helpt enorm, maar dat werkt op de lange termijn niet. 

Wat ik ook moeilijk vind, is accepteren dat dit een gevolg van kanker is. De vermoeidheid, de verminderde energie, de littekens, het verminderde inkomen, de beperktere mogelijkheden dat is me allemaal nog wel gelukt om te accepteren. Maar de rug beperkt op zijn tijd behoorlijk en houdt de angst in stand. Misschien ben ik even aan het einde van de klappen die ik kan incasseren en heeft dit meer tijd nodig. 

In elk geval ben ik er goed klaar mee. Ik ben bijna zes jaar na de eerste diagnose. Er zijn nog veel dingen daarna gekomen, met zware behandelingen en diepe dalen die vele (on)zichtbare littekens hebben achtergelaten. Dat ben ik allemaal te boven gekomen. Ik heb twee keer kanker overleefd! Maar die is medisch onverklaarbaar, chronisch pijnlijk en daar moet ik het dan maar mee doen. 

Zwaar gefrustreerd met mezelf schrijf ik het maar weer van me af. 

Het komt ergens wel weer goed, maar de oplossing voor acceptatie heb ik nog even niet. 

Hier nog een paar mooie quotes die ik goed begrijp: