Over stress en vreugde

Afgelopen vrijdag had ik mijn jaarlijkse scan in het AvL. Normaal kan ik de uitslag de volgende dag inzien. Deze keer moest ik langer wachten. Wat een ongelooflijke stress geeft dat zeg, niet normaal. Rationeel kan ik het wel beredeneren, maar wachten op een uitslag die zo belangrijk is, is zwaar. 

Vanochtend stond de uitslag eindelijk in mijn dossier. ALLES IS GOED!!! 

Voor nu is het mijn eigen interpretatie natuurlijk met wat hulp van AI. Zoals ik het zie, komt het neer op een ongewijzigd beeld en geen sporen van maligniteit. 

De enige opmerking die erin stond die wat afwijkt is dat er ergens in de buurt van mijn linker ribben spieratrofie is gezien. Afname van spieren. Er staat bij 'ivm rechts'. Onduidelijk wat ze daar mee bedoelen. Ik gok dat die spieren minder zijn gebruikt de afgelopen jaren door de frozen shoulder. Dat komt wel weer goed. En zo niet, helaas, ik heb er geen last van. 

Volgende week donderdag heb ik telefonisch de afspraak met mijn arts, dan hoor ik de bijzonderheden en ook hoe het vervolg van de controles gaat. 

Voor nu is het wederom goed nieuws! 

Ik ben blij en opgelucht. 

Mijn aandacht dit jaar kan volledig op verder herstellen. 

Twee jaar vind ik wel een kritieke grens. Vaak komt PMP binnen een jaar terug als het terug komt. Echter, PMP is langzaam groeiend. Dit hoeft lang niet altijd meteen op scans gezien te worden, daarvoor is het dan nog te klein. En het is slijm, dus nog lastiger te zien dan een tumor. Bij PMP wordt 5 jaar gezien als de belangrijkste grens. Dan wordt de kans dat het terugkomt echt klein tot nihil. Dus ik sta aan de goede kant van de streep. 

Het duurt lang, het is een hele zware weg geweest, maar op deze manier ga ik gewoon oud worden. 

🥳🥳🥳