Zenuwstelsel in overlevingsstand

Je hebt de laatste tijd vast wel gehoord dat er zoveel mensen leven na kanker en hun behandelingen. Zeker bij AYA's (Adolescent and Young Adults) is het percentage hoog. Dat is fantastisch nieuws. Mensen genezen of kunnen nog lang leven met een chronische of palliatieve status. Iedere keer dat ik zoiets lees, komt de gedachte in mij op 'maar hoe zit het dan met de kwaliteit van leven?' 

Veel mensen, zoals ikzelf, hebben nog een aardig goed leven. Echter, dat is wel leven met de dagelijkse gevolgen zoals pijn, vermoeidheid, tinnitus, neuropathie, etc. De behandelingen laten hun sporen achter. Dus het is een aangepast leven. Dingen die een ander niet meteen ziet of opmerkt, maar die onze realiteit is. 

Daar mag van mij nog veel meer aandacht voor komen. En daarbij hulp. Want hoe ga je met bepaalde dingen om? Hoe deel je je dagen in? Hoe kun je je eigen situatie beïnvloeden en misschien zelfs verbeteren? Daar is nog een wereld aan mogelijkheden. Misschien zijn die mogelijkheden er best al wel, maar is dat niet zo bekend. Want zeker vanuit het ziekenhuis waar je zo goed bent geholpen, volgen er geen verdere tips en verwijzingen. 

Dat is namelijk waar ik nu tegenaan loop. 

Ik klaag al twee jaar over de rugklachten. Het gaat stukken beter. Op sommige dagen heb ik er totaal geen last van, op andere dagen voelt de boel nog stijf en stram of is de spierspanning in mijn schouders/nek erg hoog. Ik heb in elk geval geen pijnstilling meer nodig. Dus er zit echt vooruitgang in. 

Maar... ik ben aan het begin van het jaar dus bij een andere fysio geweest die meer gespecialiseerd is in de rug en pijn in het algemeen. Een paar hele nuttige sessies gehad. Ik begrijp nu stukken beter hoe pijn werkt. En daaruit is een conclusie gekomen waarvan ik denk, 'waarom heeft niemand dit eerder bedacht of geroepen?'

Kortweg: het lichaam stuurt signalen naar de hersenen. Daar wordt bepaald of het een pijnprikkel is en of het signaal zich gaat openbaren. En dan voel je dus pijn. Die signalen naar de hersenen gaan via het zenuwstelsel. Als dat dus 'verkeerde' signalen stuurt, kun je pijn voelen die er eigenlijk niet is. Het zenuwstelsel is dan ontregeld. Na kanker (of andere traumatische ervaringen) gebeurt dit heel veel. 

Als je mijn situatie bekijkt, houdt dit het volgende in. In de afgelopen vijf jaar twee keer kanker met als slot de hipec operatie. Daarbij zijn mijn buikspieren doorgesneden en moest mijn rug dit tijdelijk opvangen. Dit ging een tijd goed, totdat ik spit kreeg. Daarna is mijn rug als mijn zwakke plek gezien. Trauma en emoties zaten nog in mijn lichaam vast en het zenuwstelsel stond nog in de overlevingsstand. En daardoor is de rug blijven zeuren. Daar gingen de signalen bij mij naar toe. 

Omdat we bij mij medische redenen kunnen uitsluiten (daarvoor heb ik diverse scans gehad), is de enige conclusie dat het om mijn zenuwstelsel gaat. 

Het klinkt bij mij zo ontzettend logisch! 

En als ik het zo om mij heen hoor, geldt dit voor veel meer lotgenoten. De klachten kunnen zich op een andere manier uiten, maar het zenuwstelsel is de oorzaak. En ik zeg hiermee niet dat alle pijn hieraan ligt, maar sommige soorten. Want er zijn zoveel redenen waarom je pijn kunt hebben. En dat is gewoon niet leuk. 

Maar goed, het zenuwstelsel dus. Ik heb er wat over gelezen. De theorie snap ik. Mijn grote vraag is echter, hoe los je dit op? Wat kun je er zelf aan doen? Want bij mij lijkt tijd, we zijn inmiddels 2 jaar verder, ook een grote factor te spelen. 

Ik doe al ademhalingsoefeningen. En wat zachte bewegingen voor mijn rug. Ook heb ik een paar meditatie filmpjes op YouTube geprobeerd. Mijn bijkomende probleem is dat mijn hoofd altijd 'aan' staat. Daardoor val ik ook lastiger in slaap. Dat heb ik mijn hele leven al en is voor mij normaal. Maar het helpt nu helaas niet mee. 

Ik ben nu dus op zoek naar hulp hierbij. Maar geen idee wat hierbij zou helpen. Tips zijn daarom zeer welkom. :)